150511 0
150511 0
Janiek Kistemaker • 15 mei 2011

TranScreen Filmfestival

Opposities bij elkaar brengen en verrassen

Begin juni dit jaar vindt in De Balie het eerste TranScreen Filmfestival plaats. TranScreen presenteert zich nadrukkelijk als voortzetting van het Nederlandse Transgender Filmfestival, dat in het eerste decennium van de 21ste eeuw tweejaarlijks werd georganiseerd door Kam Wai Kui. LOVER sprak met Jiro Ghianni, een van de organisatoren van TranScreen, over visie, dilemma’s en toekomst van transgender cinema.

Jiro steekt zijn bewondering voor Kam Wai Kui niet onder stoelen of banken: “Kam Wai was werkelijk visionair. Hij lanceerde zijn eerste filmfestival niet in een keldertje waar je voor 50 ct bier drinkt uit plastic bekertjes, maar meteen in een gerenommeerde locatie midden in de hoofdstad. En daar bracht hij vervolgens wel films die de mainstream bioscopen of media nooit zouden halen.”  TranScreen bouwt hier met succes op voort: De Balie doet weer mee en de Gemeente Amsterdam is een van de sponsors.

Een andere schijnbare oppositie ligt in het publiek dat het festival beoogt. “Wij richten ons weliswaar in eerste instantie op transgenders zelf, in al hun onderlinge diversiteit. Zij mogen natuurlijk herkenning vinden in ons aanbod, maar het zou mooi zijn als zij door wat wij laten zien ook oog krijgen voor hoe zij van elkaar kunnen verschillen. Voor het grote publiek willen wij een positief beeld brengen van de levens van transgenders. Van hoe die levens over veel meer gaan dan het trans zijn. Dat is iets wat de gangbare documentaires meestal juist buiten het blikveld laten.”

Behalve dit dienende aspect heeft TranScreen ook een duidelijke eigen ambitie. Er zullen niet alleen films vertoond worden die heel direct aan empowerment of emancipatie bijdragen, maar ook werken die de verdienste hebben een controversieel thema aan te snijden. “Zo is er de film Regretters die misschien best eens slecht zou  kunnen vallen bij een deel van het transpubliek, maar wij vinden deze film zo ontzaglijk buitengewoon, dat we deze echt willen 'pushen'. Het is dan ook de enige film die we tweemaal tonen!”

Vergelijkbare overwegingen treden op de voorgrond als het gaat om de kwaliteit van wat TranScreen aanbiedt. De laatste jaren is er op dat punt veel vooruitgang geboekt en dat zal het publiek ook merken. “Maar,” zegt Ghianni, “soms hebben we toch gekozen voor films die technisch erbarmelijk zijn, maar zó bijzonder dat je ze op een festival als dit wel een podium moet geven.”

Tenslotte hoopt Jiro met dit festival een verrassende ervaring te brengen. “Ik zie graag dat mensen gaan nadenken over hoe het zit met ‘mannelijkheid’ en 'vrouwelijkheid’. Zoals wanneer bijvoorbeeld een homo merkt dat hij een transman eigenlijk wel heel leuk vindt. Dan gaat hij zich toch afvragen wat het dan is waar die aantrekkingskracht 'm in zit als het niet noodzakelijkerwijs die piemel is.”

Het festival, dat van 1 tot en met 5 juni 2011 in de Amsterdamse Balie plaatsvindt, biedt rond de zestig films, verdeeld in 23 blokken. “Omdat het vaak korte producties zijn, voegen we er telkens een paar samen. Het is wel de bedoeling dat je waar voor je geld krijgt,” lacht Ghianni. Daarbij gaat men uit van een aantal thema’s, zoals transgender jongeren, transgender ouderen, queer seksualiteit, Latijns-Amerikaanse transvrouwen en Scandinavische avant-garde. Ook is er een speciaal porno programma.

Als een van de toppers noemt Jiro Fake orgasm van Jo Sol, met in de hoofdrol Laszlo Pearlman. “FO is responding to the fact that we live in a world in which the need to be ‘real’ is actually the same as the the need to ‘fake.’

 

Het werken aan dit festival is voor Ghianni ook een boeiend avontuur geweest. Zo heeft hij gemerkt dat het belangrijk is dat het team bestaat uit medewerkers van velerlei snit. “Zo hef je elkaars blinde vlekken op, terwijl je  films beoordeelt op geschiktheid. Soms lijkt een film op het eerste gezicht heel aardig, maar die kan op een cruciaal punt toch dubieus zijn. Dat zie je pas als je bepaalde persoonlijke ervaringen hebt gehad.”
Tijdens de making of van TranScreen is een structuur opgebouwd die hecht in elkaar steekt en goed overdraagbaar is. “Daarmee zou in principe iedereen een transgender filmfestival kunnen maken,” meent Jiro.

Dat is goed, want we kunnen en willen niet meer zonder.

Kijk op de website van TranScreen voor het programma en de extra's: de TTALK Expo en de TransGlitter Party!

‘Verantwoord wat je bent’

‘Verantwoord wat je bent’

‘Verantwoord wat je bent’

Een oudere vrouw met stevige kaaklijn heeft kinderlijk lief haar arm om een andere vrouw geslagen. Een zwaar opgemaakte travestiet lacht naar een 50+ cowboy met een pijp in zijn mond. Een jongen hurkt met een camera naast een wat oudere man, vermoedelijk zijn vader, die een groot wit badpak draagt.  • Verder
Nora Uitterlinden  •  17 jun 2011
Hokjes, grenzen en paden

Hokjes, grenzen en paden

Hokjes, grenzen en paden

In de populaire cultuur worden vrouwen die niet exclusief voor vrouwen óf mannen kiezen als seksuele partner, neergezet als spannend, hip, apolitiek en, als puntje bij paaltje komt, ‘eigenlijk hetero’. Tegelijkertijd leeft in roze kringen het idee dat alleen een duidelijke lesbische  • Verder
Tamar Doorduin  •  16 jun 2011
Proudly african & transgender

Proudly african & transgender

Proudly african & transgender

Enige tijd geleden publiceerde LOVER op het blog een interview met kunstenaar Gabrielle Le Roux door Nora Uitterlinden. Dit naar aanleiding van haar activistische kunstproject Proudly African and Transgender. Graag wil LOVER haar lezers erop attenderen dat aan de tentoonstelling van haar portretten in de OB te Amsterdam de mogelijkheid verbonden is om de kunstenaar te ontmoeten en haar te horen vertellen over hoe het is om transgender te zijn in Afrika. • Verder
Janiek Kistemaker  •  11 sep 2010
‘We moeten af van het denken in vaste identiteiten en terminologie’

‘We moeten af van het denken in vaste identiteiten en terminologie’

‘We moeten af van het denken in vas...

Afro-Surinaamse Mati, Ghanese Supi en Indiaanse two spirited people – groepen vrouwen die (ook) seks hebben met vrouwen, zonder dat zij uitgaan van een onveranderlijke homoseksuele aard of oriëntatie waarvoor ze uit de kast moeten komen. De focus van de seksuele en psychische gezondheidszorg op een vastomlijnde, statische seksuele identiteit, is volgens onderzoeker Sunita Steenbakker een van de redenen waarom vrouwen uit etnische en culturele minderheidsgroepen minder naar deze instanties gaan. • Verder
Rinske Koehorst  •   5 sep 2010
'Een transgender is activist in default'

'Een transgender is activist in default'

'Een transgender is activist in defau...

Gabrielle Le Roux heeft de afgelopen jaren transgenders in verschillende Afrikaanse landen getekend. De reizende tentoonstelling Proudly African & Transgender is het resultaat. Begin dit jaar was de tentoonstelling te zien bij Amnesty International in Amsterdam 1), de afgelopen maanden in o.a. Barcelona en Istanbul, en tijdens de Amsterdamse Gay Pride zal de tentoonstelling weer in Amsterdam terugkomen. Wat maakt deze tentoonstelling zo populair? • Verder
Nora Uitterlinden  •  26 jul 2010

"Hier zijn wij en wij zijn er in vele kleuren!"

"Hier zijn wij en wij zijn er in vele...

Onder dit motto organiseerde Transgender Netwerk Nederland zaterdag 21 november 2009 in Utrecht de vijfde Transgender Gedenkdag in Nederland. Travestieten, transseksuelen, (gender)queers, lesbo’s, feministen, ouders, biseksuelen, homo’s, vrienden en sympathisanten uit vele richtingen kwamen bij elkaar om stil te staan bij de gewelddadige dood van 160 transgenders, die het afgelopen jaar wereldwijd het leven lieten vanwege hun anders-zijn. Daarnaast werd aandacht gevraagd voor de positie van transgenders in eigen land, want daaraan valt nog veel te verbeteren. • Verder
Janiek Kistemaker  •  23 nov 2009

Uw reactie

Uw reactie