http://www.tijdschriftlover.nl/home http://www.tijdschriftlover.nl/submenu http://www.tijdschriftlover.nl/submenu/agenda http://www.tijdschriftlover.nl/submenu/agenda/2011-12-22 http://www.tijdschriftlover.nl/submenu/agenda/2011-12-16 http://www.tijdschriftlover.nl/submenu/agenda/2011-12-05 De vernieuwe site van LOVER is gelanceerd. Elke week zullen er nieuwe en oude artikelen bij komen. Dus blijf www.tijdschriftlover.nl checken! http://www.tijdschriftlover.nl/submenu/agenda/2011-11-07 Ja ja, zou het dan nu zover zijn? Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Vivamus in augue ac justo posuere luctus sodales vel justo. Integer blandit, quam id porttitor consequat, lorem libero bibendum ipsum, non auctor sem ipsum eu mauris. http://www.tijdschriftlover.nl/submenu/agenda/2011-10-28 http://www.tijdschriftlover.nl/submenu/agenda/2011-10-18 Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Vivamus in augue ac justo posuere luctus sodales vel justo. Integer blandit, quam id porttitor consequat, lorem libero bibendum ipsum, non auctor sem ipsum eu mauris. Vestibulum condimentum, lectus sed aliquam rutrum, est velit pellentesque mauris, sed mattis sapien ante vitae enim. Quisque cursus facilisis molestie. Sed rhoncus lacus ac nunc interdum in laoreet mi rhoncus. Suspendisse ultrices fringilla felis, in porta mi pretium ut. Nunc nisl nulla, varius in lobortis a, dictum a purus. Sed consequat felis ut erat lobortis hendrerit. Donec bibendum lorem lorem. Fusce suscipit sapien id lorem mollis vel placerat nunc congue. Aenean non nunc tortor. Curabitur rhoncus neque eget nulla adipiscing euismod. http://www.tijdschriftlover.nl/submenu/contact Deze website wordt beheerd door: Stichting LOVER Vijzelstraat 20 1017 HK Amsterdam info@tijdschriftlover.nl http://www.tijdschriftlover.nl/submenu/doneer http://www.tijdschriftlover.nl/submenu/over_ons http://www.tijdschriftlover.nl/submenu/nieuwsbrief http://www.tijdschriftlover.nl/submenu/gegevens ‘LOVER heeft me geestelijk in leven gehouden’ Dertig jaar LOVER door Romaike Zuidema Anja Meulenbelt, Joke Kool-Smit, Maaike Meijer en vele andere feministen vonden in LOVER een platform voor hun ideeën. Wat begon als bijlage bij MVM-nieuws (Man-Vrouw-Maatschappij), werd een populair wetenschappelijk blad dat feministisch onderzoek voor een breed publiek toegankelijk maakt. Begin jaren zeventig verscheen er zoveel literatuur op het gebied van de vrouwenbeweging, dat er een jungle van het geschreven woord dreigde te ontstaan. Er was grote behoefte aan een volledig literatuuroverzicht, weet oprichter Jeroen de Wildt, tegenwoordig ambtnaar bij het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Het initiatief bleek een schot in de roos. ‘Binnen een paar maanden waren we het niveau van bijlage bij MVM-nieuws al ontstegen.’ Drie vaste rubrieken vormden tezamen LOVER, een afkorting voor LiteratuurOVERzicht. ‘Teksten’ behandelde recente en klassieke publicaties, voor zover die al bestonden. ‘Signalementen’ bracht het aanbod aan boeken, artikelen, rapporten, brochures en dergelijke in kaart. En als derde was er ‘Tijdschriften’ dat een korte inhoudsopgave gaf van recente feministische bladen. Toenmalig rechtenstudent De Wildt was indertijd getrouwd met Annelies de Vries. Zij beheerde het secretariaat Lezen-Schrijven-Spreken, een werkgroep van Man-Vrouw-Maatschappij, en kwam als eerste met het idee om een literatuuroverzicht samen te stellen. De Wildt: ‘Het maken van LOVER was veel werk, omdat het blad met de hand moest worden gemaakt. Pc’s waren er niet, dus werkten we met schrijfmachine en stencils. Zodra de kopij binnen was, begon het overtikken, kopiëren, verkleinen, plakken, scannen voor een fotostencil. Het aantal abonnees groeide enorm, we hadden er al snel een paar honderd. Dit kwam ook omdat LOVER een toegankelijk blad was. Het adagium was dat iedereen mee moest kunnen doen. De eerste jaren hadden we artikelen van de hand van Anja Meulenbelt, Joke (Kool-) Smit en Selma Leyesdorf. Zeg maar, de crème de la crème.’ De redactie kreeg snel steun van andere feministen. ‘Het was een gemêleerd en niet eenkennig gezelschap van mensen die zeer actief waren in de vrouwenbeweging. Het was toen heel normaal als een redacteur al in de veertig was. Na de jaren zeventig zaten er meer twintigers in de redactie.’ De Wildt was de eerste en de laatste mannelijke LOVER-redacteur. Hij was, naar eigen zeggen, een ‘geaccepteerde uitzondering’. De Wildt stopte in 1979: ‘Ze hebben mij er niet uitegooid, maar vroegen of het niet eens tijd werd om iets anders te gaan doen.’ Fluorescerend kwaliteitsblad LOVER ging al snel door voor kwaliteitsblad. Het publiceerd in de jaren zeventig veelvuldig over actuele zaken zoals abortuswetgeving en de rechten van de vrouw. Ook besteedde het blad aandacht aan lesbische relaties en vrouwengeschiedenis. Artikelen dienden informatief en reflecterend te zijn, zo dicteerde de bladformule destijds.1 LOVER vond in de zomer van 1981 een vast onderkomen aan de Keizersgracht 10 te Amsterdam. In dit pand was ook het Internationaal Archief voor de Vrouwenbeweging, het huidige IIAV gevestigd, alsmede het Informatie- en Documentatiecentrum voor de Vrouwenbeweging (IDC). Het aantal abonnees steeg in dat jaar naar 3200 en de oplage naar 5000. Het blad werd verkocht in zestig verschillende boekhandels, verspreid over Nederland. Het groeiend aantal abonnees zorgde voor meer geld. De lay-out kon nu onder handen worden genomen. Was het voorblad in de kinderjaren nog fletsbruin of geel gekleurd, begin jaren tachtig kreeg het hippe, fluorescerende kleuren. Voor veel oudgedienden betekende het redacteurschap van LOVER het begin van een succesvolle (wetenschappelijke) loopbaan. Zo ook voor Maaike Meijer, tegenwoordig hoogleraar-directeur van het Centrum voor Gender en Divesiteit van de Universiteit Maastricht. Hoewel zij niet tot de redactie behoorde, leverde Meijer regelmatig bijdragen in de periode tussen 1977 en 1983. In die tijd was zij lerares op een middelbare school. LOVER hield haar, naar eigen zegen, geestelijk in leven. ‘Ik vond het héérlijk essays te schrijven. Mijn schrijfplezier ontwaakte. Ik werd er zo gelukkig van. Het was het beste feministische blad van die tijd. Ik spelde het uit, net als mijn vriendinnenkring. De artikelen waren werkelijk veelvuldig onderwerp van gesprek; aan tafel, in de kroeg en in bed.’ Discussie ontstond niet alleen bij de lezers, ook binnen de redactie wezen de neuzen niet altijd dezelfde kant op. Tjdens een redactievergadering in 1980 kwam het tot een heftig meningsverschil. De rubriek homoseksualiteit werd onder druk van de hetero’s in de redactie opgeheven vanuit de gedachte dat homo’s niet langer in een hokje moeesten worden geplaatst. Het onderwerp viel voortaan onder seksualiteit. Voor de lesbische redacteuren was dit onoverkomelijk: de gewenste nadruk op het homoseksuele aspect zou hierdoor naar de achtergrond verdwijnen. Het kwam uiteindeljik tot een compromis waarbij het onderwerp bij verschillende rubrieken werd ingedeeld. 2 Meijer schreef onder meer in het decembernummer van 1981 een reportage over haar bezoek aan de Lesbian Herstory Archives in New York. 3 Het artikel leidde ertoe dat in Nederland een aantal lesbische archieven in het leven werd geroepen. Ook schreef LOVER begin jaren tachtig veel over actuele thema’s als vredesvraagstukken en sociale wetgeving. LOVER ontving in 1981 de Annie Romein Verschoor-prijs, uitgeloofd door Opzij, vanwege ‘de grote informatieve waarde, niet-dogmatische en –sektarische aanpak en heldere visie’. Het tijdschrift was volgens de jury zelfs ‘een beetje te braaf en te bescheiden. LOVER is noch een vreselijk radicaal, provocerend of gedurfd blad, noch is het moralistisch of drammerig’. Vanwege deze laatste zinsnede uit het juryrapport overwoog de LOVER-redactie de prijs te weigeren. Redacteuren ergerden zich aan het woord ‘drammerig’ en ook aan de conclusie dat LOVER braaf en bescheiden zou zijn. Uiteindelijk accepteerde de redactie de prijs alsnog. 4 Turbulente periode Een paar jaargangen later, in 1988, werd een veelvuldig besproken fusie een feit. Het IAV en het IDC fuseerden in 1988 tot IIAV, het Internationaal Informatiecentrum en Archief voor de Vrouwenbeweging. Historica Geertje Mak versterkte in deze turbulente periode de redactie. Zij bleef zich tot medio 1992 actief inzetten voor LOVER. De economische malaise eind jaren tachtig kwam de kwaliteit van het blad ten goede. Mak: ‘Toen ik begon was iedereen werkloos. We hadden de hele dag de tijd om aan onze stukken te werken. Die toewijding straalde het blad ook uit.’ Ondanks dat de redactie inhaakte op recente ontwikkelingen, kunnen de artikelen tot op de dag van vandaag niet doorgaan voor ‘trendy’. Ook wil LOVER geen doorgeefluik zijn voor wat zich binnen vrouwenstudies en de vrouwenbeweging afspeelt. LOVER wil discussies uitlokken en bestaande discussies nieuw leven inblazen. 5 De redactie had volgens Mak een antenne voor wat belangrijke issues zouden worden.’ LOVER zette de toon en nam een voorhoedepositie in. Het blad was bijvoorbeeld de eerste die zwarte bevolkingsgroepen als krachtig en dus positief naar voren deed komen. LOVER had tal van zaken al lang en breed aangekaart, zoals ‘vrouwen en bouwen’, voordat andere media dit ook gingen doen. We waren nooit actueel op het moment dat een nieuw nummer verscheen. Pas achteraf bleek dat we voorop hadden gelopen.’ Anno 2003 biedt LOVER als enige tijdschrift in Nederland een podium aan feministen. Bladen als Lust & Gratie en Katijf zijn verdwenen en Opzij functioneert eerder als een ‘vriendin’ van de lezeres dan als een vrijplaats voor wetenschappelijke, politieke of maatschappelijke gedachtenwisseling en informatie. Akke Visser, redacteur in de periode oktober 1999 tot en met februari 2001 en momenteel coördinator van het Nederlands Genootschap voor Vrouwenstudies, vindt de aanpak van LOVER nog steeds uniek. ‘Ik zou het verschrikkelijk vinden als LOVER van de bladenmarkt zou verdwijnen. Voor mij is het een populair wetenschappelijk blad dat feministisch wetenschappelijk onderzoek voor een breed publiek toegankelijk wil maken. Daarom kunnen de artikelen best iets journalistieker.’ Dat LOVER zich met haar eigenzinnige houding al dertig jaar staande weet te houden, is een hele prestatie. Zeker gezien het lot van andere feministische bladen die nu allemaal verdwenen zijn. Petra de Vries, lid van de uidige redactieraad en universitair docent aan de Universiteit van Amsterdam, ziet LOVER daarom nog steeds intellectueel groeien: ‘LOVER is steeds meer een platform voor discussie waar elders geen plaats voor is. En dat moet zo blijven!’ Romaike Zuidema studeert rechten en vrouwenstudies aan de Universiteit van Amsterdam en werkt tijdelijk bij LOVER. NOTEN 1 Zie LOVER-notulen december 1979, opgenomen in het archief van het IIAV. 2 Zie LOVER-notulen september 1980 en stageverslag van Margreet Arendsen, mart 1986, opgenomen in het archief van het IIAV. 3 Maaike Meijer, ‘De roddel van de een is de geschiedenis van de ander, the lesbian herstory archives in New York.’ LOVER, jrg.8(1981) nr.4. 4 ‘Annie Romein-prijs voor LOVER.’ Opzij, december 1981 en LOVER-notulen, opgenomen in het archief van het IIAV. 5 Sandera Krol, ‘Wij concurreren met niemand, de eigen identiteit van een jubilerende LOVER.’ Pheme, december 1988. http://www.tijdschriftlover.nl/submenu/colofon http://www.tijdschriftlover.nl/submenu/vacatures http://www.tijdschriftlover.nl/submenu/shopper http://www.tijdschriftlover.nl/submenu/zoeken http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/in_memoriam_doeschka_meijsing http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/nette_opgevoede_jongens http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/dat_is_amerika_terminaal_gek_en_slecht Angels in America, het is inmiddels de derde keer dat ik het stuk zie in de uitvoering van Toneelgroep Amsterdam. Net als de miniserie, ook drie keer gekeken op dvd. Toch komt het weer even hard aan als was het de eerste keer. Weinig toneelstukken zijn zo genadeloos als deze vijf uur durende theatermarathon. Op een praktisch lege toneelvloer, ontdaan van iedere opsmuk, is elke zin die wordt uitgesproken in your face. Even bijkomen is er niet bij. De cast heeft je bij de kladden. Met name de brute Hans Kesting als advocaat Roy Cohn, symbool voor het hyper-individualistische, kapitalistische Amerika onder leiding van Ronald Reagan. Alleen ruimte voor de sterken; het gaat niet om wie je bent, maar om wie je kent. Eelco Smits is wederom fenomenaal als Prior Walter, de uitverkorene door HIV besmette boodschapper Gods. Vechtend tegen een ziekte die zijn omgeving uitroeit. Smits is licht en zwaar tegelijkertijd en weet de vele lagen van het toneelstuk van scenarioschrijver Tony Kushner te bundelen in zijn personage. Van de ontwortelende impact van Aids in de homogemeenschap tot de verstarrende invloed van religie en het Amerikaans conservatisme. Dit stuk is geen Midzomernachtsdroom, maar een diepgravende confrontatie met de rauwe realiteit van het leven, waar je alleen kan bestaan als je kan transformeren, als je kiest voor het leven en de liefde. Nog vier keer is het Angels in America te zien, ga kijken, als het even kan drie keer achter elkaar. fotograaf Jan Versweyveld Angels in America door Toneelgroep Amsterdam speelt tot en met 11 januari 2012 in Stadsschouwburg Amsterdam http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/geen_feministisch_manifest http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/no_gender_no_power http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/sterk_is_ook_authentiek http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/de_idylle_voorbij http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/van_stenciltje_tot_web-presence http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/kwetsbaarheid_vangen_in_een_blik http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/verantwoord_wat_je_bent http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/transcreen_filmfestival http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/seksisme_is_de_laatste_tien_jaar_enorm_toegenomen http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/sterk_kijkt_naar_meisjes http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/digitale_zwartgalligheid http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/calorieloos_genieten http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/vorm_of_vent http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/get_fresh_with_me http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/vrouwen_veroveren_de_stripwereld http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/laat_het_maar_mysterieus_zijn http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/ik_maak_porno_waar_ik_van_houd http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/gamehers http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/ze_dragen_te_korte_kleren_en_veels_te_veel_make-up http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/toren_c http://www.tijdschriftlover.nl/kunst_en_cultuur/alles_laten_zien 'Do women have to be naked to get into the Met. Museum?' drukten de Guerilla Girls eind jaren tachtig op een poster. Zij telden dat minder dan 5% van de werken in de afdeling moderne kunst van het New Yorks Metropolitan Museum door een vrouw was gemaakt, maar dat van de naakten meer dan 85% vrouw was. De verontwaardiging van de Guerilla Girls werd door verschillende groepen en individuen gedeeld. De in 2010 uitgekomen film !Women Art Revolution (!W.A.R.), laat de praktische, soms boze, en vaak ook grappige acties van een beweging Amerikaanse feministische kunstenaars de revue passeren. Filmmaakster Lynn Hershman Leeson sprak hiervoor gedurende veertig jaar ruim vijftig artiesten, curators, kunsthistorici en journalisten. Zo zie je Sheila Levrant de Bretteville (1940), de eerste vrouwelijke professor aan de faculteit kunst bij Yale Universiteit die zich herinnert hoe machteloos ze zich vroeger voelde toen ze geen geld had om projecten op te zetten. Ze heeft fijn opgemaakte donkere ogen en even fijn getekende rimpels. 'Met een instituut achter je kun je ineens zoveel meer. Pas als je geld hebt kun je écht met je ideeën aan de slag.' Isolatie, of het nou komt door financiële omstandigheden of doordat er weinig vrouwelijke voorbeelden zijn, heeft veel van de geïnterviewden dwarsgezeten. Voor Judy Chicago (1939) was het een reden om het eerste Amerikaanse women's art program op te richten in 1970. Haar klas leerde alleen over vrouwelijke kunstenaars, want 'mannen waren al genoeg bestudeerd,' vond ze. De film laat wél een aantal mannelijke kunstenaars aan het woord. Bijvoorbeeld de begin deze maand overleden Mike Kelley (1954-2012) die door de feministische kunstprogramma's van het California Institute of Arts was geïnspireerd. Zijn generatie kunstenaars, vertelt hij, probeerde uit het essentialistissche denken over mannelijkheid en vrouwelijkheid te komen. Zelf geloofde hij niet in genderloze kunst, maar wel in wat hij 'crossdressing art' noemt. 'Ik maak kunst vanuit verschillende rollen die ik speel.' Omdat vrouwen zo lang buiten de musea en kunstboeken zijn gehouden vraagt Hershman Leeson zich telkens af what is left out? Je krijgt de indruk dat ze zelfs haar eigen film liever niet had geëdit. Gelukkig heeft ze dat wel gedaan zodat de film in bijna anderhalf uur toch een samenhangend verhaal vertelt. Voor de volledige interviews kun je naar een aparte website. Hier zie je mensen tussen interessante uitspraken door frummelen aan hun gezicht en microfoontje. De film is er duidelijk over: het blijft nodig om vrouwelijke kunstenaars te stimuleren werk te maken én dat tentoon te stellen. 'Kunt u drie vrouwelijke artiesten noemen? vraagt de filmmaakster aan bezoekers van het Whitney Museum of American Art in New York. Bezoekers kennen Frida Kahlo ("Frida" zeggen ze), maar verder komen ze niet. Het feminisme heeft nog niet succesvol de machtsstructuren veranderd waarin kunst wordt gemaakt, verkocht en tentoongesteld, legt kunsthistorica Amelia Jones tegen het einde van de film uit. 'Grote musea doen eens een feministische tentoonstelling and then they move on,' zegt ze. Hershman Leeson betreurt het dat ze haar film nog geen happy ending kon geven. Daarom heeft ze een vervolgproject verzonnen: op de website rawwar.org kunnen vrouwelijke kunstenaars hun werk uploaden. Zou inderdaad het internet de machtsstructuren in de kunstwereld wél veranderen? En dan in minder dan veertig jaar? !Women Art Revolution draait 21 februari om 19.30 in Rialto, Amsterdam http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/brusselse_berichten__1 http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/alledaags_racisme http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/vrouwendiscriminatie_als_hollandse_folklore http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/brusselse_berichten http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/this_is_what_a_feminist_looks_like__2 http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/no_gender_no_power http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/toekomst_van_feministische_journalistiek http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/nedernorm http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/jouw_beurt_om_te_shinen http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/gefluit_en_boe-geroep http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/als_heteroman_ben_je_altijd_een_beetje_verdacht http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/cyberdaten ‘Tien procent van alle relaties komt tot stand via een datingsite’, kopte de NRC onlangs. Reden voor LOVER om maar eens te kijken wat voor aanbod op het wereldwijde web er eigenlijk is om de liefde te vinden. Alle websites met nepprofielen daargelaten, werken de gangbare, algemene datingsites als paiq.nl erg gemakkelijk. Je vult je gegevens in en op basis daarvan zijn er verschillende ‘matches’ mogelijk. Over het algemeen geven deze sites de indruk over een ruime, gevarieerde databank van profielen te beschikken. Heb je echter behoefte aan een relatie met iemand die hoogopgeleid is, dan zijn daar speciale datingsites voor zoals www.match4me.nl, www.parship.nl of www.just2match.com. Deze websites zijn speciaal voor mensen met een HBO en WO opleidingsniveau. Wel vreemd is dat op de laatst genoemde site alleen opties worden aangegeven voor man zoekt vrouw, vrouw zoekt man en man zoekt man. De lesbische variant bestaat kennelijk niet. Geld kan ook een reden zijn om te daten. De site www.wealthymen.com biedt de zoeker de kans om een rijke man aan de haak te slaan. Net als www.dateamillionaire.com is deze datingsite gebaseerd op de vrouw-zoekt-man verdeling. Wel prettig is dat deze laatste site ook de optie geeft om als man een man te zoeken en zelfs de lesbische variant is niet uitgesloten. Cynisch word je wel van al die websites voor slimme, rijke mensen. Bovendien lijken deze sites zich vooral met ‘matchen’ bezig te houden. Mensen ontmoeten elkaar niet, maar worden aan elkaar gekoppeld door middel van selectie. Toch weerhoudt dat mensen kennelijk niet van het online zoeken naar een liefde. Niet alle datingsites werken als koppelaar: www.relatieplanet.nl en www.lexa.nl werken met profielen, waardoor je zelf kunt kiezen. www.rubensdating.com is ook zo’n site en speciaal voor mensen met een maatje meer. De website is bedoeld voor vrouwen en mannen in Nederland en België. Op het eerste gezicht lijken mannen en vrouwen aardig verdeeld, alleen zijn de vrouwen wat meer vertegenwoordigd met een foto in het profiel. Zouden mannen zich dan toch iets meer schamen voor hun dikke uiterlijk of voor het feit dat ze online een date zoeken? Wellicht. Op www.theuglybugball.com gaat het er heel anders aan toe. Deze website profileert zich als een datingsite voor lelijke mensen. Wie echter naar de profielfoto’s kijkt ziet dat het hier gaat om mensen die eruit zien zoals het gros dat op deze planeet woont. Op de homepage zijn statements te vinden als ‘Ugly people are a better calibre of human – pretty people generally aren’t very nice and tend to be a bit shallow’. Websites met een speciale voorkeur zijn er natuurlijk genoeg, maar een die mij meteen in het oog sprong was www.farmdate.nl. Wie zijn eigen ‘Boer(in) zoek man/vrouw’ wil maken, kan op deze site terecht. Voor degenen die niet willen daten met een vleeseter is er www.vegadates.com/nl/home. Ook mooi is www.handicapdating.eu voor mensen met een lichamelijke beperking. Al deze websites zijn gemakkelijk in gebruik en kosten niets. Met een aantal voorkeuren en een foto heb je toegang tot alle deelnemers. Wat ook voor al deze sites pleit, is dat de zoekopties het mogelijk maakt om naar gelijke seksegenoten te zoeken. Er zijn natuurlijk ook specifieke datingsites voor homoseksuelen. Voor lesbiennes is in Nederland het aanbod mager: er is www.femfusion.nl, maar daar houdt het ook mee op. De gay websites zijn weliswaar in groten getale aanwezig, maar lijken vooral te functioneren als cruisingplek. Echt daten en een beetje praten zit er niet in. Neem dan de Engelse www.thingbox.com die zich met name richt op mannelijke homoseksuelen. Hier kun je ook chatten en berichten achterlaten op een message board. Er spelen zich interessante discussies af over Lady Gaga, maar ook over de politieke situatie in het Midden-Oosten. Ideaal, zou ik zeggen, om zowel je toekomstige partner te leren kennen als gewoon vrienden te maken. Kennismaken en daten is hier speelser en vrijblijvender dan op de meeste van de bovengenoemde sites. Daarnaast wordt de website ook bezocht door vrouwen en heteroseksuele mannen, waarmee de site sterk doet denken aan het Zweedse www.qx.se. Nu maar hopen dat de Nederlandse datingsites hier een voorbeeld aan gaan nemen. Daten op www.thingbox.com is namelijk weer wat het moet zijn: vooral leuk. Die problemen komen later wel wanneer je in een relatie zit. Niels Vonberg is redacteur voor LOVER. http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/regulering_prostitutie_in_het_belang_van_wie “Menselijkheid, een menselijke blik, dat is wat er vooralsnog mist. Niet alleen in het probleem, maar vaak genoeg ook in de zoektocht naar een oplossing.” Marian Donner tijdens de talkshow Exact 11 maanden na het LOVER-debat over de positie van sekswerkers in Nederland besteedt ook WOMEN Inc aandacht aan de actuele politieke ontwikkelingen omtrent sekswerkerrechten. Onder de noemer 'Sekswerker: zelfstandig ondernemer, illegale seksslavin of economische immigrant' heeft de organisatie een achttal gasten uitgenodigd om hun visie te geven op de ontwikkelingen die zich momenteel in Nederland en Amsterdam voordoen. Marjan Wijers opent sterk met haar kritiek op de voorgenomen registratie en roept iedereen, maar de feministische beweging in het bijzonder, op om de vrouwen die opkomen voor hun rechten te ondersteunen in plaats van verder te stigmatiseren. Maria Genova daarentegen laat het publiek geëmotioneerd weten dat er naast de vrijwillige werkende vrouwen een grote groep is die niet zelf heeft gekozen om in de seksindustrie te werken. Maar ook Laurens Buijs van de Universiteit van Amsterdam is aanwezig. Hij heeft onderzoek gedaan naar de gevolgen van het sluiten van een deel van de wallen voor de daar werkende sekswerkers. Hij grijpt deze avond echter vooral aan om zijn ongenoegen jegens de lokale PvdA te uitten in een zeer venijnige column over de herstructurering van het Amsterdamse wallengebied. Interessant, omdat ook wethouder Lodewijk Asscher aanwezig is, die verantwoordelijk was voor project 1012, de werktitel voor de opschoning van de wallen. stokdoof De keuze om mensen niet gelijk met elkaar in debat te laten gaan maar iedereen 10 minuten spreektijd te geven werkt zeer effectief. Iedereen krijgt de kans om in alle rust zijn of haar punt te maken, waarna vanuit de zaal gereageerd kan worden. Door deze opbouw wordt er goed naar elkaar geluisterd. Helaas blijkt wethouder Asscher stokdoof voor de kritiek die wordt geleverd op zijn beleid in het wallengebied van Amsterdam. Op de vraag wat er met de vrouwen is gebeurd die werkten in de panden die tijdens project 1012 zijn gesloten heeft hij geen antwoord. Hij weet het niet. Terwijl dat juist een van de grote angels is in de huidige politieke ontwikkelingen. Waar gaan de personen naar toe die door de nieuwe maatregelen kiezen voor of gedwongen worden tot een bestaan in de illegaliteit? Waardoor het zicht op en dus ook de zorg en ondersteuning voor deze groep wegvalt. Het op dit kritieke punt laten afweten is een zeer gemiste kans voor de wethouder. Wat er door gasten en zeker ook het publiek naar voren wordt gebracht raakt direct zijn portefeuille. Een bevlogen betoog van een ervaren sekswerker vanuit het publiek, die punt voor punt aangeeft waar zij en haar collega’s behoefte aan hebben om het werk goed uit te oefenen gaat aan hem voorbij. Het zwijgen van Asscher hierover is exemplarisch voor de houding van de meeste politici, landelijk en lokaal. Frustrerend, want vanuit iedere hoek – hulpverlener, sekswerker, politie of belangenbehartiger – worden vraagtekens gezet bij de voorgestelde maatregelen, waar ook Asscher zo’n voorstander van is. Bijna iedereen in de zaal is het er over eens dat niemand gebaat is bij een verdere ondermijning van de maatschappelijke positie, verlies van privacy en criminalisering van deze beroepsgroep. vakbond Desalniettemin is de stemming van de avond er eentje van ‘niet lullen, maar doen’. Opvallend is de grote unanimiteit onder alle aanwezigen dat onderdelen van het huidige wetsvoorstel niet effectief zijn om misstanden te bestrijden en dat de aandacht voor de positie van sekswerkers te eenzijdig tot uiting komt. Van Jan Hendriks, mensenhandelexpert van het Korps Landelijke Politiediensten (KLPD) en op zoek naar manieren om gedwongen prostitutie beter aan te pakken, tot Ilonka Stakelborough, de zeer daadkrachtige oprichtster van de vakbond 'Geisha', bedoeld om de arbeidspositie van de sekswerkers te verbeteren. Allemaal lijken ze elkaar te vinden in hun kritiek op de voorgenomen maatregelen. Hoe dan wel de misstanden aangepakt moeten worden, daar verschillen de meningen over. Sowieso is dat een vraag die niet zomaar beantwoord kan worden. Daarvoor moeten de handen ineen geslagen worden. In plaats van elkaar in de haren te vliegen in een goed/fout discussie. Feit is en blijft dat sekswerk bestaat en dat het een legaal vak is in Nederland. Dan kunnen we maar het beste zorgen dat de omstandigheden om dit werk uit te oefenen zo goed mogelijk zijn of natuurlijk om het vak te verlaten en een goed alternatief te vinden voor diegenen die niet uit eigen beweging de seksindustrie hebben opgezocht. menselijkheid Gedurende deze avond wordo meerdere keren aangehaald dat de legalisering van de prostitutie in 2000 niet heeft geleid tot een sterkere positie en betere werkomstandigheden voor sekswerkers. Legaliseren alleen is overduidelijk niet genoeg. Een betere positie voor mensen die in zo’n gestigmatiseerde beroepsgroep werken vraagt een actieve bijdrage van overheden in bijvoorbeeld het verkrijgen van vergunningen voor zelfstandigen, het versterken van de juridische positie en meer financiële zekerheid (het kunnen afsluiten van een hypotheek of lening, ook als je met seks je geld verdient). Dit versterkt niet alleen de status van de vrijwillig werkenden, maar ook van diegenen die werken onder dwang, of dat nu economische of persoonlijke dwang is. Ook zij hebben baat bij betere omstandigheden, zodat ze naar de politie durven gaan of eerder aan zullen geven in welke misstanden zij zich bevinden. Om dit te bereiken moet de politiek zich open stellen om te luisteren. Meer menselijkheid tonen, zoals in de eerste alinea van dit stuk al wordt aangegeven. Helaas is dat nog altijd moeilijk, zo blijkt ook vanavond weer. volwaardig behandeld Daarnaast moet de branche zelf zich sterker profileren. Er is veel fragmentatie onder de verschillende belangengroepen, waardoor de boodschap versnipperd raakt. Alhoewel een politieke lobby en bevlogen platform voor sekswerk zich steeds sterker begint af te tekenen. In plaats van naast elkaar te werken is het juist nu belangrijk te zien waar men elkaar kan vinden, waar de overeenkomsten liggen. Legalisering van prostitutie zou niet moeten leiden tot sekswerkers die teruggaan in de anonimiteit, maar tot een beroepsgroep die volwaardig behandeld wordt. Door klanten, justitie én overheid. http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/je_leven_een_paar_jaar_uitstellen http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/tussen_droom_en_toekomst http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/mannen_zonder_lichaam http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/just_a_piece_of_meat http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/je_moet_als_vrouw_serieus_uit_zijn_op_gelijkheid http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/gezond_dik http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/migrantenverhalen http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/we_moeten_af_van_het_denken_in_vaste_identiteiten_ http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/tussen_luiers_en_carrire http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/vorm_of_vent http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/waarom_zijn_we_niet_meer_solidair_met_werksters http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/de_publieke_vrouw___zelfstandig_ondernemer_of_slac http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/angst_is_niet_uit_te_leggen http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/sekswerkers_aller_landen http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/kaal_kaler_kaalst http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/stitch_n_bitch http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/huisvader http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/this_is_what_a_feminist_looks_like__1 ’This is what a feminist looks like’ – de rubriek waar LOVER feministische prominenten aan het woord laat over feministische mannen. Romanschrijfster en LOVERambassadeur Renate Dorrestein stelt met haar kritisch-feministische blik een aantal van deze mannen aan ons voor. In de jaren tachtig, toen mannen door toedoen van het feminisme de draad even helemaal kwijt waren, had je mannengroepen die ijverden voor ‘het recht op een huilbui’. Ook was er de stichting Superman, waarvan de aanhangers zich vrouwvriendelijk dachten te betonen door de officier van justitie in alle ernst te vragen om vervolging van de producent van een T-shirt waarop twee parende muizen waren afgebeeld. De vrouwtjesmuis zat vastgeklemd in een val en het mannetje maakte dankbaar gebruik van die situatie. ‘Het ziet er naar uit dat we het voortouw gaan nemen in een proefproces rond seksueel geweld’, schreef de stichting in een zelfvoldane brief. Zulke dingen maakten het destijds niet gemakkelijk om ‘feministische mannen’ serieus te nemen. Toch stamt uit diezelfde tijd een van Nederlands grootste échte feministische helden: de Leidse gynaecoloog en emeritus hoogleraar Eylard van Hall (1934; zie foto, red.). Veel van wat we in de vrouwengezondheidszorg gewoon en vanzelfsprekend vinden, is te danken aan het feit dat hij onophoudelijk de moed had om zich tegen de heersende moraal van zijn vakgebied te keren. Van Hall was fel gekant tegen de medicalisering van zaken als zwangerschap, bevalling en overgang. Van natuurlijke processen moest je geen ziekte maken, vond hij. Dat diende alleen maar de belangen van de farmaceutische industrie en van snijgrage artsen. Het was hem een doorn in het oog dat zijn collega’s klachten van vrouwen automatisch toeschreven aan hormonale processen, alsof er sprake zou zijn van een biologisch lot van vrouwen. Hij publiceerde over de vooroordelen van mannelijke artsen jegens vrouwelijke patiënten, over hun machtspositie en de rol van seksualiteit. Toen de vrouwenbeweging in 1980 in een zwartboek de seksistische, onderdrukkende en contactgestoorde praktijken van veel gynaecologen hekelde, verklaarde hij publiekelijk dat het hier nog maar het topje van de ijsberg betrof. Zijn collega’s zagen dat als verraad, zelfs als ‘heulen met de vijand’, wat Van Halls gelijk alleen maar onderstreepte, maar waarvoor hij wel een prijs betaalde. Zijn imago als ‘feministische gynaecoloog’ was gevestigd, en dat was niet als compliment bedoeld. Toch bleef hij onvermoeibaar doorgaan. Als opleider van arts-assistenten trok hij zo veel mogelijk vrouwen aan (‘de meisjes van Van Hall’ werden ze denigrerend genoemd) omdat hij het onrechtvaardig vond dat vrouwen werden geweerd uit een vak dat juist over vrouwen ging. Later zou hij ervoor zorgen dat er aan de Universiteit van Leiden een leerstoel vrouwengezondheidszorg werd ingesteld. De Britse auteur Ian McEwan is nog niet tot zulke olympische hoogten gestegen, maar ook hij is iemand die vrouwen in het openbaar serieus neemt. In een artikel in The Independent schreef hij: ‘The moment women stop reading, the novel will be dead.’ McEwan kent vrouwen hier ruiterlijk de eer toe die zij als lezeressen verdienen. Onderzoek uit binnen- en buitenland toont al jarenlang consistent aan dat 85% van de lezers van literatuur vrouwen zijn (van boven de vijftig, nog wel). Toen dat voor het eerst aan het licht kwam, brak er in het literaire veld grote commotie los. Afgaand op de verontwaardigde commentaren kon je niet anders dan concluderen dat het einde van de literatuur nu zo ongeveer nabij was, met alleen nog maar lezende vrouwen. Alsof het hun schuld was dat mannen en jongeren amper meer lezen. Niemand behalve McEwan kwam ooit op de gedachte om deze vrouwen juist te prijzen voor hun onschatbare bijdrage aan het voortbestaan van de literatuur. Ook journalist Frénk van der Linden huilt niet met de honden mee. Waar zijn collega Jeroen Pauw in interviews graag uitlegt dat er bij Pauw & Witteman maar weinig vrouwen aan tafel zitten omdat die nu eenmaal zelden iets interessants te vertellen hebben, maakte Van der Linden afgelopen voorjaar voor de NCRV een achtdelige serie televisie-interviews met uitsluitend vrouwen, Sterke vrouwen genaamd. Hij sprak met onder meer Neelie Kroes, Heleen Mees, Marriëtte Hamer en Kristien Hemmerechts en verschafte hen een podium om uitgebreid over hun professionele en persoonlijke ambities te vertellen. Meer zulke televisie, en meer zulke mannen. http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/feministisch_bloggen http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/zwarte_piet_in_de_bijlmer http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/this_is_what_a_feminist_looks_like ‘This is what a feminist looks like' - de rubriek waar LOVER feministische prominenten aan het woord laat over feministische mannen. Cisca Dresselhuys, oud-hoofdredacteur van Opzij, trapt af. In een tijd waarin het boek Mannen die vrouwen haten van de Zweedse detectiveschrijver Stieg Larsson maandenlang op de bestsellerlijst staat, is het spannend te schrijven over vrouwvriendelijke mannen. Voorzover we dat kunnen beoordelen natuurlijk. Feminisme & mannen: dat was jarenlang een ingewikkelde combinatie, want waren feministes juist geen mannenhaatsters? Dat was toch wat je altijd hoorde als je mensen, vaak mannen, over feministes hoorde praten? Ik heb altijd een duidelijk standpunt gehad over mannen, dat heel goed verwoord stond op de sticker, die jarenlang op de redactie van Opzij heeft gehangen: ‘Ik houd van mannen, maar niet van hun plannen'. Beter had ik het zelf niet kunnen bedenken. Het gaat niet om ‘de soort', maar om wat sommigen van die soort bedenken, zeggen en doen. Om er achter te komen hoe invloedrijke mannen over vrouwen en emancipatie denken, bedachten we bij Opzij ooit de serie ‘Langs de Feministische Meetlat', waarvoor ik ruim vijftien jaar bekende mannen interviewde. In het totaal zo'n 170. Vast onderdeel van het gesprek was de visie van de bewuste man op emancipatie, vrouwen en hun rol in de maatschappij. Als ze vader waren, hadden we het over hun vaderschap en ook het huishouden kwam ter sprake: welke taken verrichtten deze heren in huis, behalve het buiten zetten van de vuilnisbakken? (Ik herinner me nog een verrassende mannentaak: wijlen Wim Duisenberg, ex-minister van financiën en later Europees bankdirecteur, vertelde hoe hij thuis de kapotte gloeilampen verving, alsof dat een dagelijkse en veeleisende affaire was.) Te oordelen naar de cijfers die we uitdeelden, waren veel mannen niet bepaald vrouwvriendelijk en emancipatoir. Eigenlijk was de meetlat meer een thermometer, want er vielen ook cijfers onder de nul. Het laagst scoorden - ik weet het nog precies uit m'n hoofd - SGP-voorman Bas van der Vlies en schrijver Harry Mulisch, beiden een -3. Boven het verhaal van Van der Vlies stond de kop: ‘Ik wil het feminisme bestrijden', boven dat van Harry Mulisch: ‘Vriendschap met een vrouw ken ik niet'. Geen staaltjes van vrouwvriendelijkheid. Het hoogste punt noteerden Kees van Kooten, ex-minister Jan Pronk en ex-Defensiestaatssecretaris Cees van der Knaap, alledrie een +7. Hogere cijfers zijn nooit uitgedeeld in die vijftien jaar. Hoe vaak men mij niet gevraagd heeft: hoe komt dat cijfer precies tot stand? Zijn daar statuten van? Deze laatste vraag kwam altijd van een man, mannen houden van cijfers, maar zijn er tegelijkertijd bang voor. Een aantal mannen dat ik om een interview vroeg, weigerde, juist vanwege het feit, dat ze een punt zouden krijgen. Natuurlijk waren er geen statuten, kom zeg. Eigenlijk was die hele puntentelling min of meer een grapje, het ging al die jaren vooral om het persoonlijke verhaal: hoe zit die man in elkaar en welke rol spelen vrouwen en emancipatie in zijn leven? Waren er bij die 170 mannen nu veel mannen die deugden, of juist helemaal niet deugden? Ook dat is mij vaak gevraagd. Het liefst had men willen horen, dat het allemaal boeven, chagrijnen of onbetrouwbare types waren die we, als vrouwen, het best links konden laten liggen. Maar zo was het niet. De meeste Meetlatmannen waren aardig, interessant en vaak heel leerzaam. Dat heeft alles te maken met het verschijnsel interviewen. Als je namelijk lang met mensen praat, ga je ze steeds beter begrijpen en veel begrijpen leidt heel vaak tot aardig vinden. Maar dat wil niet zeggen dat het allemaal toonbeelden van emancipatoir gedrag waren, dat zeker niet. Eigenlijk heb ik als hoofdredacteur van Opzij maar drie écht feministische mannen leren kennen: mannen, die het niet bij emancipatoire woorden lieten, maar van wie ook de daden vrouwvriendelijk waren. Dat waren: Jeroen de Wildt, weduwnaar van Joke Smit en al vele jaren werkzaam op het gebied van emancipatie onder meer als ambtenaar bij het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid; de man achter de website www.emancipatie.nl prof. dr. Joop Visser, ooit lid van de (laatste) Emancipatieraad, leerling van de feministische econome Marga Bruyn-Hundt, hoogleraar aan de universiteit van Utrecht en nog altijd een warm pleitbezorger van emancipatiezaken; en als derde de psycholoog Vincent Duindam van de universiteit van Utrecht, kenner en voorvechter van het verschijnsel ‘de zorgende vader,' zelf jarenlang een zorgende vader voor zijn twee dochters. Ik weet nog hoe zij drieën figureerden in een artikel over ‘Mannen die Deugen' in Opzij. Of zij dat eigenlijk fijn vonden, heb ik nooit aan ze gevraagd. Misschien zijn ze wel vreselijk gepest met die ‘onderscheiding'. Tot nu toe heb ik persoonlijk nog geen echte aanvulling van dit driemanschap leren kennen, maar wie weet, wat de toekomst nog brengt. Een paar actuele voorbeelden van mannen, die het, als ze goed hun best doen en standvastig blijven in hun woorden en daden, op een dag feministisch genoemd kunnen worden: 1. Wubbo Ockels, ruimtevaarder en hoogleraar: ‘Duurzame energie is een mensenrecht, waarop ik vooral de vrouwen zou willen aanspreken. Die denken namelijk toch meer aan de toekomst'. (Tegenlicht, VPRO-tv, oktober 2008). 2. Acteur Colin Firth (een prachtige mister Darcy in de tv-serie Pride and Prejudice naar het boek van Jane Austen): ‘Het is een ramp als acteurs zich laten volspuiten met botox of plastische chirurgie ondergaan. Op die manier kunnen mensen zich niet meer goed uitdrukken en dat is toch essentieel voor acteurs. Waarom zou je in vredesnaam de snaren van een viool zo strak maken dat ze niet meer vibreren?'. (BBC-radio, augustus 2009). 3. Tv-recensent Marcel Peereboom Voller: ‘Wie het Europees kampioenschap voetbal voor vrouwen in Finland live wil volgen, is aangewezen op Eurosport. Die zender ziet blijkbaar wel brood in het vrouwenvoetbal. En terecht. Het zijn aantrekkelijke en opvallend sportieve wedstrijden'. (De Telegraaf, 31 augustus 2009). 4. Journalist en schrijver Jeroen Smit, auteur van de bestseller De Prooi, over de ondergang van ABN-Amro: ‘In besturen waarin ook vrouwen en mensen uit andere culturen zitten, is er meer gedoe en de vergaderingen duren langer, maar er zijn ook meer checks and balances. Er moet een wet komen die bepaalt dat over tien jaar 40 procent van de besturen uit vrouwen bestaat, net als in Noorwegen. Vanzelf gaat dat niet, want als mannen de keuze hebben, kiezen ze altijd een man, een kloon van zichzelf. EU-commissaris Neelie Kroes zei dat het bij Lehman Brothers nooit zo was afgelopen als het Lehman Sisters was geweest. En kijk eens naar het tv-programma Deal or no deal: vrouwen zijn daar veel beter in. Als zij 30% kans op een ton maken en ze krijgen tegelijkertijd een bod van 10.000 euro, dan kiezen ze voor die 10.000 euro. Mannen niet, die willen die ton, want hun vriendin zit op de tribune of hun concurrent en die zullen ze eens een poepie laten ruiken. Voor hen is het de dood of de gladiolen.' (NRC Handelsblad, 31 juli 2009). En nu eens kijken hoeveel voorbeelden LOVER hieraan toe weet te voegen. Tekst: Cisca Dresselhuys http://www.tijdschriftlover.nl/politiek_en_maatschappij/world_of_womencraft