Een van mijn guilty pleasures is het programma Say yes to the dress. En dan het liefst de Amerikaanse versie waarbij alle ouders 1 miljoen opzij hebben gelegd voor de perfecte jurk en alle zure tantes of vriendinnen meegaan naar de winkel.

Vrouwen die spreken over seksueel geweld worden zelden alleen beoordeeld op wat ze zeggen. Hun geloofwaardigheid hangt vaak samen met hun emoties en hun seksualiteit. Het ongeloof van vrouwen loopt als rode draad door de eeuwen heen, van de Griekse mythe van Cassandra tot hedendaagse verkrachtingszaken. Steeds opnieuw verschuift de aandacht van de dader naar de vrouw die hem aan het licht brengt. Want binnen een cultuur die vrouwen opsplitst in Madonna’s en ‘hoeren’, hangen er altijd voorwaarden aan de geloofwaardigheid van een vrouw. 

In mijn nieuwe serie “De kracht van vrouwen in protest” wil ik laten zien dat rechten niet zomaar worden gegeven, maar al eeuwenlang worden bevochten. De verhalen van protest, collectieve strijd en verzet tegen onderdrukking maken dit glashelder.

We zitten in lockdown wanneer de Euphoria-hype ook naar Nederland overwaait. Het eerste seizoen met jonge acteurs die na deze serie zijn uitgegroeid tot gevestigde namen zoals Zendaya, Sydney Sweeney en Jacob Elordi. Cinematografische neonverlichte beelden kleurden de donkere wereld van de personages

Actrice Lily Collins en regisseur Charlie McDowell kondigden begin dit jaar via Instagram aan  dat ze een kind hadden gekregen via een draagmoeder. Sommigen feliciteerden het stel, anderen spraken zich kritisch uit richting ‘’rijkelui’’ die een ‘’vrouwenlichaam huren.’’ De discussie werd al snel weggezet als ongepast of zelfs misogyn. Want hoe durf je vragen te stellen bij iemands kinderwens? 

In de eerste maanden van 2026 bracht het Witte Huis verschillende batches van de Epstein-files naar buiten. Mijn eerste reactie op de miljoenen pagina’s was een ongemakkelijke mix van nieuwsgierigheid, spanning en lichte walging – alsof ik een kaartje had gekocht voor de sequel van een psychologische

Daar zit ik dan, achter mijn laptop in een cafeetje, diep in gedachten om in woorden te formuleren hoe het is om dertig te worden. Want dertig is niet zomaar een leeftijd; het is een ‘mijlpaal’. Iets dat je groots moet vieren, waar veel verwachtingen aan vastzitten en een getal dat voornamelijk

Koud, hard en pijnlijk. Zo omschrijven veel van mijn vriendinnen de gevreesde eendenbek. "En toen kwam die eendenbek. Nou, dat was echt geen pretje!", vertelt een vriendin die voor het eerst te maken kreeg met het speculum. Ik knik instemmend en laat mijn brein zich afvragen waar dat ijzeren gereedschap

Stel je eens voor: je bent net moeder geworden van een prachtig kindje. Trots op jouw creatie. Je wilt voor altijd voor je kindje zorgen. Je ervaart hoe oneindige liefde voor iemand voelt. Je hoopt en wenst dat je kindje een mooie toekomst heeft. Je kindje ligt in je armen en je staart haar aan. Alleen… om je heen vallen bommen. Het geluid is oorverdovend en bij elke knal schrik je even erg. Of je voor je kindje kunt zorgen, is nog maar de vraag. Je ervaart niet alleen heel veel liefde, maar ook heel veel angst. De toekomst voor jullie beiden is onzeker. Dit is geen fictief verhaal van een film, verzonnen door schrijvers aan een ovale tafel. Dit was de realiteit van Waad Al-Kateab en haar dochtertje Sama. Dit is de realiteit van heel veel moeders. 

Op zoek naar een prikkelend boek, goede film of leerzame documentaire? Weten welke podcasts en socials je niet mag missen? In de maandelijkse LOVER Tipt vind je volop inspiratie. Deze maand onder meer: non-fictieboeken over de menopauze, zonen, abortus en transgender pioniers. Nacht tegen Seksueel Geweld

Every day on Dublin’s Suffolk Street, tourists queue up to take a photo with the famous Molly Malone. But instead of simply posing beside her, they photograph themselves handling her breasts. This reflects a story not of cultural heritage but of cultural commodification, where such acts have become part of a fabricated belief that touching Molly Malone’s breast will bring “good luck”.

De kledingindustrie verkoopt bevrijding. Non-binary brands, genderloze capsulecollecties, ontwerpers die openlijk breken met de regels over welk lichaam in welke kleding hoort: het aanbod groeit en dat is welkom. Maar wie goed kijkt, ziet dat de onderliggende architectuur niet verandert. De scheidslijn tussen wat ooit als mannenkleding werd bestempeld en wat als vrouwenkleding, staat er nog, onveranderd, al driehonderdvijftig jaar. Virginia Woolf stelde in 1928 de vraag wat er zou gebeuren als die grens er gewoon niet was. Tilda Swinton belichaamde het antwoord. De kledingindustrie maakte er een verdienmodel van.