Marije Bruinsma: de kunst van het luid zijn

Muzikale Vrouwen met een Boodschap #2 2026

Marije Bruinsma foto door Lesley Jennifer

In de reeks Muzikale Vrouwen met een Boodschap portretteert LOVER bekende of minder bekende muzikantes. In deze tweede editie van dit jaar: zelfbenoemd popicoon en techno-cultleider Marije Bruinsma. Vorige maand ging haar show ‘Zelfverheerlijking op Topniveau’ in première: “Bescheidenheid staat mij niet. En ik draag niks wat mij niet goed staat."

Door de geschiedenis heen zijn vrouwen gewaardeerd om hun talent, maar zelden om hun volume. Ze mochten zingen, maar niet schreeuwen. Inspireren, maar niet domineren. Zichtbaar zijn, maar nooit té aanwezig. Precies tegen dat eeuwenoude script voert Marije Bruinsma strijd. Niet met een manifest of een opiniestuk, maar met techno, satire, zelfspot en een onwrikbaar geloof in de kracht van zelfverheerlijking.

Bruinsma (1995) groeide op in Castricum. Op haar zeventiende verhuisde ze naar Hengelo om aan de Podium Academie van Twente theater te studeren. Daarna volgde ze de bachelor Cabaret en Kleinkunst aan de Koningstheateracademie in ‘s-Hertogenbosch. Die combinatie van theatermaker, cabaretier, songwriter en performer is nog altijd zichtbaar in alles wat ze maakt. Haar liedjes zijn meer dan liedjes alleen; het zijn miniatuursatiren, politieke statements en persoonlijke bekentenissen tegelijk.

In 2020 werd ze een fenomeen op TikTok met nummers als Het Baarmoederlied en Tikkie na de Seks. Waar veel internetroem vluchtig blijkt, gebruikte Bruinsma haar online succes als springplank naar een steeds uitgesprokener artistieke identiteit. Na een eerste EP met invloeden uit jazz en ska koos ze nadrukkelijk voor een nieuwe richting: smerige beats, literaire teksten en een vorm van feminisme die zich niet excuseert voor haar eigen aanwezigheid.

Ze noemt zichzelf een feministische techno-cultleider en een zelfbenoemd popicoon. Een kruising tussen Charli XCX en Herman van Veen. Dat klinkt absurd, totdat je haar op een podium ziet. Dan blijkt het ineens verrassend logisch. Dat podium was op 24 mei Paradiso, waar haar voorstelling Zelfverheerlijking op Topniveau in première ging. Aan deze show droegen ook Wilhelmer van Efferink (regie) en Artyma (productie) bij. Volgens de aankondiging zou het een feministisch feest worden waar iedereen zichzelf mag zijn. Behalve als je een klootzak bent.

Vanaf het eerste moment is duidelijk dat Bruinsma geen avond heeft gemaakt die om subtiliteit draait. Vier mannen in roze glitteronderbroeken dragen haar letterlijk het podium op. Ze verschijnt in een speciaal ontworpen roze jurk, gehuld in een enorme boa. Achter haar prijkt een gigantisch roze latex kruis dat tegelijk doet denken aan een kerk en een nachtclub. Daarvoor heeft het publiek al een videoboodschap gezien waarin Bruinsma bijbelteksten over vrouwelijke bescheidenheid voorleest in een doorschijnend nonnenkostuum. Even later poseert ze als God in een parodie op Michelangelo's De Schepping van Adam. De boodschap is meteen helder: wie vrouwen eeuwenlang heeft opgedragen bescheiden te zijn, krijgt vanavond het tegenovergestelde.

(Tekst gaat door onder de afbeelding)

Fotografie: Otto van Tilburg

"Paradiso, wisten jullie dat ik altijd veel te luid genoemd ben, voor een meisje?" vraagt ze de zaal. Het blijkt de centrale vraag van de avond. Wat gebeurt er als je ophoudt jezelf kleiner te maken? Wat gebeurt er als je het volume juist verder opendraait?

Zelfverheerlijking op Topniveau voelt als een kruising tussen een popconcert, een cabaretvoorstelling en een sektebijeenkomst. En dat is nadrukkelijk bedoeld als compliment. Bruinsma weet haar publiek voortdurend actief onderdeel van de voorstelling te maken. Er wordt gezongen, geschreeuwd, gedanst en gejuicht. Niet ondanks, maar juist dankzij de boodschap.

Onder alle glitter en camp schuilt namelijk een verrassend consequent feministisch verhaal. Bruinsma fileert maatschappelijke verwachtingen met humor en scherpte. Ze zingt over ‘hetero-indoctrinatie’ als spiegel voor de paniek rond queer zichtbaarheid. Ze bezingt een baarmoeder die volgens stereotiepe denkbeelden voortdurend in de weg zit van rationeel denken, autorijden of omgaan met geld. De absurditeit van de teksten legt de absurditeit van die vooroordelen bloot.

Wat de voorstelling bijzonder maakt, is dat de satire nooit vrijblijvend wordt. Halverwege de avond verschuift de toon. Bruinsma vertelt over haar eigen worsteling met het verwijt dat ze te veel is: te druk, te aanwezig, te luid. Ze probeerde bescheidener te worden, vertelt ze. Om vervolgens tot de conclusie te komen dat bescheidenheid haar simpelweg niet staat. Ineens gaat het niet meer alleen over feministische kritiek op de buitenwereld, maar ook over de intieme gevolgen van die verwachtingen. Over hoeveel energie het kost om jezelf voortdurend te corrigeren. Over hoe bevrijdend het kan zijn om daarmee te stoppen.

(Tekst gaat door onder de afbeelding)

Fotografie: Otto van Tilburg

Recensent Timo Tabak omschreef de voorstelling treffend als een combinatie van satire op maatschappelijke normen en een oprechte boodschap van zelfliefde en zelfacceptatie. Dat is precies waar Bruinsma excelleert. Achter de provocatie schuilt kwetsbaarheid. Achter de bravoure schuilt herkenning.

Na de pauzeachtige omslag van de voorstelling verandert ook de muzikale wereld. De lichte popnummers maken plaats voor duistere techno en rauwe drum-'n-bass. Vijf mannen in latex konijnenmaskers verschijnen op het podium. Bruinsma transformeert van popprinses tot dominatrix, van performer tot cultleider. Maar juist in deze groteske vorm wordt de voorstelling persoonlijker. Liedjes over jaloezie op andere vrouwen, over het daten met verkeerde mannen uit angst voor eenzaamheid, over imperfectie en onzekerheid geven de show diepte.

Het knappe is dat Bruinsma zichzelf nergens als rolmodel presenteert, als iemand die alle zaakjes op orde heeft. Integendeel. Haar boodschap is dat je bestaansrecht niet afhankelijk is van perfectie. Dat je ruimte mag innemen terwijl je twijfelt, fouten maakt, jaloers, boos of onzeker bent. Daarmee sluit ze aan bij een traditie van vrouwelijke popiconen die zelfverheerlijking inzetten als verzet. Beyoncé, Madonna en Lady Gaga worden in de voorstelling expliciet genoemd. Niet omdat ze perfect zijn, maar omdat ze vrouwen een alternatief hebben laten zien voor bescheidenheid als zogenaamd hoogste deugd.

In een cultuur die vrouwen nog altijd leert zichzelf kritisch te bekijken, is zelfliefde een politieke daad. Bruinsma begrijpt dat als geen ander. Haar vorm mag extravagant zijn, haar boodschap is verrassend eenvoudig: jij mag er zijn. Dat klinkt misschien als een cliché. Totdat iemand met volle overtuiging, harde bassen en een roze latex kruis van twee meter hoog het tegen je zegt.

Met Zelfverheerlijking op Topniveau heeft Marije Bruinsma niet alleen een sterke première afgeleverd, maar ook een artistiek manifest. Ze positioneert zich als een nieuwe stem binnen de Nederlandse pop- en theaterwereld: provocerend, grappig, slim en compromisloos.

Op 20 juni verschijnt haar single Ik Ovuleer, de voorloper van haar debuutalbum Zelfverheerlijking op Topniveau. Als de première in Paradiso een voorbode is, dan staat ons nog veel volume te wachten. En dat is precies wat we nodig hebben.

Voor tourdata, check haar Instagram.
Voor muziek, check haar Spotify.

Meer Muzikale Vrouwen met een Boodschap? Eerder portretteerde LOVER onder meer Ani DiFranco, Ina Deter, Dolly Parton en Patti LaBelle.

Steun LOVER!
LOVER draait uitsluitend op vrijwilligers en donaties. Wil je dat Nederlands oudste feministische tijdschrift blijft bestaan? Help ons door een (eenmalige) donatie. Elke euro is welkom en wordt gewaardeerd. Meer informatie vind je hier.