“Je mag er gewoon zijn, precies zoals je bent”

Interview met Kim van Megen

Foto Kim van Megen

Toen ik Kim online sprak op een rustige middag, voelde het meteen vertrouwd. Ze straalt iets uit dat je meteen raakt: ze is intelligent, stijlvol, zelfverzekerd en tegelijk mild, met een scherp oog voor de absurde regels van de maatschappij. Ze praat met de vanzelfsprekendheid van iemand die jarenlang heeft gevochten tegen een wereld die haar anders wilde maken, en met een blik die zegt: dit gaat mij niet klein krijgen.

Kim (44), geboren en getogen in het zuiden van Nederland, werkt als projectmanager en heeft een achtergrond als leidinggevende in het bedrijfsleven. Ze groeide op in een links gezin waar solidariteit en gelijkheid geen loze woorden waren, maar dagelijkse praktijk.

“Mijn vader was de jongste van tien in een mijnwerkersgezin, mijn moeder de oudste van vijf in een meer middenklasse gezin,” vertelt ze. “Solidariteit zat er bij ons van huis uit in. Dat besef van wat rechtvaardig is, heb ik altijd gehad. Als iemand wordt buitengesloten, dan voel ik dat meteen.”

“Ik hoef niet te veranderen, de wereld moet veranderen”
Kim was altijd al wat steviger dan haar leeftijdsgenoten. “In de puberteit werd ik vrij snel dik, terwijl mijn eet- en beweegpatroon niet veranderde. Vanaf jonge leeftijd kreeg ik te horen dat ik te dik was. Als ik nu naar foto’s kijk, zie ik gewoon een leuk meisje, maar toen voelde ik me anders.”

Op haar achtste begon ze al met diëten. “Van brooddiëten tot pilletjes voor diarree – ik heb vijftien jaar van mijn leven geprobeerd mezelf te veranderen. Het kostte me energie, plezier, tijd en uiteindelijk mijn zelfvertrouwen.” Ze lacht wrang. “Ik dacht: there’s gotta be a different way. Ik wil dit niet mijn hele leven zo doen. Het was een gevecht tegen een lichaam dat eigenlijk zei: Dit ben ik.”

Die strijd was eenzaam. “Op de middelbare school wilde ik leuke kleding dragen, maar er was niets in mijn maat. Dat voelt heel uitsluitend. Je wordt zichtbaar gemaakt als anders, en dat is vermoeiend. Het was alsof de wereld steeds zei: er is hier geen plek voor jou.”

Na de middelbare school vertrok Kim naar Engeland, en daar gebeurde er iets bijzonders. “De cultuur was anders. Natuurlijk was niet iedereen aardig, maar het ging veel minder over hoe ik eruitzag. Ik voelde me vrijer, blijer, en kon mooie kleding dragen die paste. Eigenlijk had ik daar al een soort vrede met mezelf. Het contrast met Nederland was groot.”

Toen ze in 2007 terugkwam naar Nederland, bleek dat de oude blik nog steeds dominant was. Via Facebook stuitte ze op plussizepagina’s en ontdekte ze de blogposts van activist en onderzoeker Ragen Chastain. Daardoor kwam ze ook terecht op de National Association to Advance Fat Acceptance (NAAFA) website. “Het opende mijn ogen: mensen kunnen gewoon dik zijn en zich oké voelen. Dat idee was bijna revolutionair voor me. Ik besefte: ik hoef niet te veranderen, de wereld moet veranderen.”

De kracht van kleine gesprekken
Kim benadrukt hoe belangrijk het is om alledaagse gesprekken niet uit de weg te gaan. “Mensen die geen dikke mensen in hun omgeving hebben, staan er vaak niet bij stil. Mijn man wist bijvoorbeeld niet dat bepaalde stoelen voor mij niet goed zijn. Pas toen ik het uitlegde, zag hij het. Bewustwording begint bij zulke simpele dingen.”

En soms betekent dat letterlijk je grens aangeven. “In de kantine, als iemand weer begint over afvallen, kun je gewoon zeggen: Ik wil het hier niet over hebben en ergens anders gaan zitten. Dat is een valide keuze. Je hoeft niet mee te doen aan een gesprek dat jou schaadt.”

Maar het kan ook confronterender zijn. “Als iemand zegt: ‘Ik eet dat niet, ik word daar echt dik van,’ kan je vragen: ‘Vind je het erg dat ik dik ben? Als je dik zou zijn, wat dan?’ Zulke gesprekken zijn spannend, maar ze doorbreken iets. Het feit dat je dik bent en in de wereld bestaat, is oké. Het zou vanzelfsprekend moeten zijn dat je mag bestaan. Maar dat is het nog niet, en daarom is het zo belangrijk om dat gesprek aan te durven gaan.”

Samen sterker dan alleen
Dat besef bracht Kim uiteindelijk bij Dikke Vinger, een organisatie die zich inzet voor gelijke behandeling van dikke mensen. “Eerst kende ik het van een supportgroep en blogs. Het was een plek waar iedereen dezelfde ervaringen had: ongelijkheid in de zorg, op het werk, in alledaagse dingen. Het gaf steun, maar maakte me ook boos dat er zoveel dikke mensen hetzelfde meemaken en dat er zo weinig aandacht is voor stigmatisering en discriminatie van een grote groep mensen. Want het moest anders. Samen sta je sterker. Alleen al het delen van je verhaal maakt verschil.”

Haar activisme gaat verder dan woorden. Ze doet mee aan fotoshoots waarin dikke vrouwen worden vastgelegd in een ander licht: elegant, sexy, stijlvol. “We laten zien dat dikke vrouwen modieus en aantrekkelijk kunnen zijn. Het gaat om het doorbreken van het beeld dat dikke lichamen automatisch problematisch zijn.”

Voor Kim gaat activisme niet alleen om zichtbaarheid, maar ook om praktische systeemverandering. “Discriminatie op de werkvloer. Ongelijke behandeling in de zorg. Stoelen die te smal zijn, vliegtuigriemen die te kort zijn. Het lijken details, maar ze maken duidelijk dat de wereld niet op ons is ingericht. Dat moet veranderen.”

Het grote plaatje van schoonheid en macht
Kim legt de vinger op de zere plek als het gaat om schoonheidsidealen. “Het ideale lichaam – vaak een witte, dunne, cisgender man van 1,85 – staat in het midden van een vijver. Hoe verder je van dat beeld afligt – qua gender, huidskleur, grootte – hoe moeilijker het is om vooruit te komen. Ik zie het bij mijn man: alles wordt hem makkelijker gegund, puur omdat hij in het plaatje past. Dat is confronterend om te zien.”

Volgens haar gaat het gesprek veel te vaak over gezondheid. “Maar dikke mensen zijn geen patiënten. Ze hebben recht om te bestaan, ongeacht hun gewicht. Gezond worden betekent niet automatisch dun worden. Er is een ander perspectief op gezondheid nodig."

Kleine acties, grote impact
Activisme klinkt groot, maar begint vaak klein. “Op de middelbare school liep ik iemand die nare opmerkingen maakte tegemoet en vroeg: Vind je dit normaal? Voel jij je lekker in je bovenkamer? Het was spannend, maar het zaadje was geplant. Ik had voor het eerst mijn grens aangegeven.” Later schreef ze een brief aan haar huisarts en het ziekenhuis over stoelen met smalle houten armleuningen. “Dat voelde eng, want je stelt je kwetsbaar op. Maar het werkte: ze stonden open en hebben het aangepast. Dat soort momenten laten zien dat bewustwording kan leiden tot echte verandering.”

Dik mag er gewoon zijn
Voor Kim is de kern van haar boodschap glashelder. “Het maakt niet uit of een dik persoon gezond is of niet. Dikke mensen mogen er gewoon zijn. Punt. Het idee dat alles opgelost zou zijn als je dun was, is bullshit. Het stoort me dat zoveel mensen dat denken. Dikke mensen mogen bestaan zoals ze zijn.”

Vrijheid en plezier
Vandaag kijkt Kim anders naar haar lichaam – en naar eten. “Ik zou nooit iemand complimenteren omdat ze afgevallen zijn. Ik zeg liever: Ik hoop dat het goed met je gaat en dat je gelukkig bent. Dat is alles wat telt. En eten? Er is niks ‘stouts’ of ‘fouts’ aan. Je mag eten, je hoeft niks te verstoppen. Als je iets wilt eten, eet het gewoon. Geef jezelf toestemming om het oké te vinden. Dat inzicht had ik graag veel eerder gehad. Het had me zoveel vrijheid en plezier gegeven.”

Een boodschap die blijft hangen
Dan komt de kern van haar verhaal, zacht uitgesproken maar met de kracht van een strijdkreet. “Op een gegeven moment dacht ik: ik ga dit niet mijn hele leven zo doen. No way. Het bewustwordingsproces is heftig, maar ik gun het iedereen. Het blijft moeilijk, want de maatschappij is er nog niet klaar voor. Maar er zijn genoeg mensen die het wel zien, die het huidige systeem bullshit vinden. Je mag er gewoon zijn, precies zoals je bent.”

Meer weten over Dikke Vinger? Kijk op www.dikkevinger.org

Steun LOVER!
LOVER draait uitsluitend op vrijwilligers en donaties. Help ons door een (eenmalige) donatie. Elke euro is welkom en wordt gewaardeerd. Meer informatie vind je hier. 

Meer LOVER? Volg ons op X, Instagram, LinkedIn en Facebook.