De "gevreesde" leeftijd

Gedachten van een bijna dertigjarige vrouw

Door Susan Kraakman

Daar zit ik dan, achter mijn laptop in een cafeetje, diep in gedachten om in woorden te formuleren hoe het is om dertig te worden. Want dertig is niet zomaar een leeftijd; het is een ‘mijlpaal’. Iets dat je groots moet vieren, waar veel verwachtingen aan vastzitten en een getal dat voornamelijk bij vrouwen veel angst creëert.

Het begint namelijk al vanaf het moment dat je de vijfentwintig bent gepasseerd. De eerste opmerkingen over het bijna dertig worden staan geschreven in blauwe inkt op jouw verjaardagskaarten: “Ook al ben je bijna dertig, jij…”, “Nog even en dan ben je dertig!!!”. Het lijkt dan nog zo ver weg, maar toch is er al een stemmetje in je achterhoofd dat je eraan herinnert dat jouw jeugd in een oogwenk over zal zijn. Met dertig zit je, met de huidige levensverwachting, ongeveer op één derde van je leven. Nog genoeg tijd om een beetje aan te klooien, zou je denken. Maar als vrouw is dit niet gewoon een leeftijd die je passeert; nee, integendeel, dit is een cruciale leeftijd die allesbepalend voelt.

Ik word morgen dertig, een volwassen leeftijd. Maar mijn leven is allesbehalve wat je van een dertiger zou verwachten. Ik woon nog met huisgenoten, heb geen partner, heb geen vaste baan en geen dikke spaarrekening. Mijn moeder had een totaal ander leven op haar dertigste: ze kreeg mij, had een koophuis met mijn vader, een vaste baan en een hondje. Nu is de grens waarop men kiest voor een traditioneel leven al een tijd op iets latere leeftijd, toch zie ik om mij heen dat ook mijn vrienden zich steeds meer vinden in het idee van huisje, boompje, beestje. En degene die dit niet heeft is op zoek naar stabiliteit in andere hoeken. Dit kan het (bijna) dertigersbestaan soms best eenzaam maken.

Hoewel ik er oké mee ben om niet de gebaande paden te lopen, merk ik dat de dertig mij ook fysiek raakt: ik ben sneller moe, heb hevigere katers en meer last van mijn hormonen. Ook kun je aan mijn kraaienpoten en frons zien dat mijn huid niet meer zo elastisch is als toen ik twintig was. Is het tijd voor een spuit? Of moet ik de natuur gewoon haar werk laten doen? Deze vragen beheersen tegenwoordig de gemiddelde eindtwintiger al.

Want laten we eerlijk zijn: ouder worden als vrouw zijnde is geen pretje. Al decennialang wordt het vrouwelijk ideaal aan alle kanten besproken en uitgekiemd. Wat kan wel en wat kan niet? Wie wordt er gracieus oud en wie ziet eruit als een oude tak? Elk vrouwenblad staat vol met tips over hoe je er jong uit kunt zien, social media bombardeert je met skincare routines voor een huid zonder rimpels, om me heen wordt er gesproken over “baby-botox”, en ga zo maar door. Doordat iedereen nu zichtbaar is op het internet, zijn er meer mogelijkheden om jezelf te vergelijken. Waar je eerst nog alleen de Hollywood-clan kon aanschouwen op televisie, kijk je nu vanaf je scherm naar perfecte influencers van over de hele wereld.

Uiterlijk schoon is als vrouw niet alleen iets van vertoon. Het is politiek. Niet meegaan in de waan van de eeuwige jeugd is ingaan tegen de gevestigde orde. Lijk je te oud? Dan doe je niet meer mee. In een wereld waarin alles wordt blootgelegd, is perfectie het streven. Maar zoals het hoort in de politiek is er ook een oppositie. Een tegengeluid dat oproept om kritisch te zijn op een ideaal dat de media je al van jong meisje af aan willen opdringen.

Vrouwen zijn namelijk geen projecties waar je je eeuwige analyses op kunt toepassen. Wij hebben er niet om gevraagd om constant onder druk te staan vanwege ons uiterlijk of andere verwachtingen waar we aan moeten voldoen. Wij willen ook kunnen leven zonder dat we bang zijn dat er een mening over ons wordt gevormd wanneer we een rimpeltje meer of minder hebben, of ervoor kiezen niet mee te doen met andere patriarchale stereotypes.

Nu, bijna dertig, zie ik gelukkig steeds vaker voorbeelden van vrouwen die kiezen voor zelfliefde in plaats van te conformeren aan de norm. Vrouwen om mij heen van dertig die ervoor kiezen geen make-up meer te dragen, die kleding dragen waarin zij zich comfortabel voelen, die ervoor kiezen om kinderloos te blijven, die een stapje terug doen als het nodig is, die hun eigen grenzen stellen en kritisch zijn.

Opeens is dertig worden niet meer zo eng. Ik neem een slok van mijn thee en maak me klaar om de laatste inkopen te doen voor mijn verjaardagsfeestje. Ouder worden is een privilege en dat moet worden gevierd!

Steun LOVER!
LOVER draait uitsluitend op vrijwilligers en donaties. Wil je dat Nederlands oudste feministische tijdschrift blijft bestaan? Help ons door een (eenmalige) donatie. Elke euro is welkom en wordt gewaardeerd. Meer informatie vind je hier.