Meisjes en jongens gebruiken kunstmatige intelligentie (AI) ongeveer even vaak, maar AI behandelt hen niet hetzelfde. Dat blijkt uit nieuw onderzoek van Plan International. AI-systemen kunnen bestaande genderongelijkheden versterken. Wet- en regelgeving biedt daar nog onvoldoende bescherming tegen. Ook in Nederland.

‘Veel vrouwen kampen met een ijzertekort, maar bijna niemand heeft dat in de gaten’, kopte de NRC in juni jongstleden. Een derde van de menstruerende vrouwen heeft waarschijnlijk een tekort aan ijzer, maar er is een kennislacune bij veel behandelaren, aldus internist Hilde Roijen. Hierdoor lopen te veel vrouwen er te lang mee rond. Een alarmerend gegeven dat absoluut meer aandacht verdient.

Een kinderwens klinkt zo onschuldig en simpel: ik wens me een kind en dan gaat die wens vast in vervulling. Helaas weten veel mensen dat het niet zo gemakkelijk is, om uiteenlopende redenen. De onvervulde kinderwens wordt niet besproken, blijft in stilte gehuld, alsof het iets is wat alleen maar binnenin mensen mag bestaan, alsof het te privé is om te bespreken.

Koud, hard en pijnlijk. Zo omschrijven veel van mijn vriendinnen de gevreesde eendenbek. "En toen kwam die eendenbek. Nou, dat was echt geen pretje!", vertelt een vriendin die voor het eerst te maken kreeg met het speculum. Ik knik instemmend en laat mijn brein zich afvragen waar dat ijzeren gereedschap

Medische procedures als IVF worden vaak gezien als dé oplossing voor ongewilde kinderloosheid, terwijl de slagingskans relatief laag is. Volgens filosofe Gulzaar Barn van de Universiteit van Amsterdam richten we ons te eenzijdig op de beloftes van medische technologie, en moeten we ook naar maatschappelijke verandering kijken.

Een jonge vrouw zwiert vrolijk rond in een helderwitte jurk door een groen grasveld. De zon schijnt en er is geen wolkje aan de lucht. Het lijkt een parfumreclame, maar het gaat om iets alledaagsers: menstruatie. Volgens onderzoekster Maria Carmen Punzi versterkt dit beeld het menstruatiestigma. 

Wanneer ik met Buis Boone (32) spreek, valt meteen haar heldere, bedachtzame manier van praten op. Ze formuleert zorgvuldig, maar met een warmte die meteen voelbaar is. Ze is econometrist, gespecialiseerd in loonkloofonderzoeken, en verwacht binnenkort haar eerste kind. Daarnaast is ze voorzitter van patiëntenvereniging WEET, bestuurslid bij de Nederlandse Academie voor Eetstoornissen en lid van de stuurgroep K-EET, de landelijke ketenaanpak eetstoornissen. Voornamelijk op vrijwillige basis.Wat haar drijft, is een persoonlijke geschiedenis. “Ik kreeg zelf een eetstoornis op mijn negentiende,” vertelt ze. “Toen ik eindelijk openstond voor hulp, liep ik tegen muren op. Instellingen konden of wilden me niet helpen. Uiteindelijk moest ik naar het buitenland om zorg te krijgen. Ik kan daar heel lang over klagen, maar ik wilde liever iets dóén. Ik wil met professionals om tafel zitten en kijken: hoe kan het beter?”

Toen ik Kim online sprak op een rustige middag, voelde het meteen vertrouwd. Ze straalt iets uit dat je meteen raakt: ze is intelligent, stijlvol, zelfverzekerd en tegelijk mild, met een scherp oog voor de absurde regels van de maatschappij. Ze praat met de vanzelfsprekendheid van iemand die jarenlang heeft gevochten tegen een wereld die haar anders wilde maken, en met een blik die zegt: dit gaat mij niet klein krijgen.

Toen ik Jenny Klijnsmit sprak, online op een doordeweekse middag, was het alsof er een warme golf door het scherm kwam. Binnen vijf minuten had ze me hardop laten lachen met een scherpe grap over dieetgoeroes. Ze praat met een vanzelfsprekend soort zelfverzekerdheid, maar ook met mildheid en humor.

Er waait een sluwe gedaanteverwisseling door de samenleving. Iedereen is dunner dan ooit: influencers, filmsterren, zelfs mijn buurvrouw is onherkenbaar slank, wanneer ik haar tegenkom in de lift. Alsof een onzichtbare parasiet zich in het vrouwenbrein heeft genesteld en vanuit daar stilletjes een gewapende missie van collectieve vermagering aanstuurt. 

Het recht om over je eigen lichaam te beslissen, vastgelegd in artikel 11 van de Grondwet en in de mensenrechten, zou in Nederland vanzelfsprekend moeten zijn. Zwangerschapsbeëindiging valt in Nederland echter nog altijd onder het strafrecht. Deze is alleen gedoogd in klinieken met een speciale vergunning en na een indringend gesprek met de zwangere.

Bij feminisme denk je wellicht niet meteen aan veganisme. Toch is er een verband. Beide gaan immers uit van het principe van gelijkwaardigheid en bestrijden superioriteit van de ene groep over de andere. Daarnaast is een vegan levensstijl minder milieubelastend, en ook dat is een feministisch thema.